De geboorte van Kayleigh!!

Woensdagmorgen 12 maart

Vandaag kwam dokter Voss om te kijken of het touwtje dat ze gisteren in hebben gebracht z’n werk heeft gedaan en ik wat ontsluiting had. Na een zeer pijnlijk handeling vertelde ze me dat ik 1 cm ontsluiting had en dat ik vandaag ingeleid zou gaan worden. Blij dat ik was, want mijn dochter zou vandaag geboren worden. Ik heb gelijk Jerry gebeld en gezegd dat hij rustig naar het ziekenhuis moest komen en z’n moeder moest bellen. Mijn moeder heb ik zelf gebeld.
Om 8 uur werd ik naar de verloskamer gebracht en heb ik daar mijn ontbijt gehad. Jerry en Marianne kwamen zo rond 9:00 binnen, net op het moment dat ze het infuus in wilden brengen. En mijn moeder kwam 5 minuten later. Om Half 10 was ik helemaal ‘klaar’, compleet met een inwendige schedelelektrode voor de hartslag van Kayleigh, een weeënopwekkend middel via het infuus en een CTG voor de weeënmeting. Let the Games begin, hahaha. (het lachen zou me snel vergaan *snik*)

In 2 uur tijd voerden ze de weeënopwekkers steeds op en het was allemaal nog prima vol te houden. Ik voelde eigenlijk helemaal niets op een krampje in mijn buik na. De ontsluiting ging ook traag, na 2 uur nog steeds maar 1 a 2 cm.
Na 4 uur voelde ik goede weeën, maar nog steeds niet erg pijnlijk en dat merkte ik ook aan de ontsluiting: 3 cm! Dus i.p.v. 1 cm per uur, wat de artsen graag willen, kreeg ik maar 1 cm in de 2 uur. Das best balen hoor. Op een gegeven moment begonnen de weeën elkaar steeds vaker op te volgen tot een punt dat er bijna helemaal geen tijd meer tussen zat, misschien net 10 sec. en daarbij kreeg ik ook nog eens persdrang, dus iedereen dacht dat Kayleigh geboren zou worden. De arts-ass. kwam erbij om te kijken hoeveel ontsluiting ik had en ondertussen werd alles klaargezet voor de geboorte. Maar wat een domper zeg, want na 6 uur had ik nog maar 4 cm ontsluiting!!! De arts-ass. bood me gelijk pijnbestrijding aan omdat de weeën niet meer te houden waren en ik koos voor een ruggenprik. Gelukkig kwam de anesthesist na een kwartiertje al om de ruggenprik te plaatsen. Ondertussen was het alweer 16:30. In de eerste instantie leek het allemaal goed te gaan en hebben ze de weeënopwekkers ook weer gestart. Maar na 10 minuten ging er iets mis, mijn bloeddruk ging omlaag en Kayleigh leek het ook niet zo leuk te vinden allemaal. Ze hebben toen de weeënopwekkers stop gezet en ik kreeg een zuurstofkapje voor. Dat werkte redelijk en na een kwartier hebben ze de weeënopwekkers weer aangezet en ook een catheter geplaatst. Ik moest steeds op mijn linkerzijde liggen, omdat Kayleigh’s hartslag steeds daalde als ik op mijn rechterzijde ging liggen. Maar na een half uur ging het weer mis en werden de weeënopwekkers weer uitgezet, kreeg ik weer een zuurstofkapje voor en een prik efedrine in mijn been, omdat mijn bloeddruk naar beneden ging.
Om 19:00 had ik helemaal een dieptepunt, mijn bloeddruk was veel te laag 98/39 en Kayleigh’s hartslag ging ook weer naar beneden. Ik kreeg weer dat zuurstofkapje voor omdat ik weer weg dreigde te zakken, maar omdat de bevalling zo niet opschoot hebben ze wel de weeënopwekkers weer aangezet. Ik vroeg steeds om eten, maar omdat ik nuchter moest blijven voor het geval ik een keizersnede zou krijgen, wilden ze me niets te eten geven. Toen de arts-ass. en verpleegsters weg waren heb ik Jerry om Milk Break gevraagd en nadat ik er 2 had opgegeten, steeg mijn bloeddruk gelukkig weer. In een uur tijd hebben ze de weeënopwekkers toen 2 keer verhoogd, maar tegen 20:15 ging het weer helemaal mis met Kayleigh. Ze had nu echt een te lage hartslag! De weeënopwekkers werden weer verlaagd en ik kreeg weer het zuurstofkapje voor. Om 20:30 had ik 6 cm ontsluiting en hebben ze een echo gemaakt. Kayleigh lag er goed voor en deed het ook weer goed en de weeënopwekkers zouden langzaamaan weer omhoog gaan. Tegen 22:30 kwamen de weeën weer regelmatig en werden ze ook weer zo pijnlijk dat ik toch flink mee moest zuchten. Ik mocht geen extra ‘shotje’ ruggenprik hebben, omdat mijn bloeddruk eerder zo laag was, maar ik kreeg gelukkig wel wat tegen mijn maagzuur. Een half uur later kreeg ik persdrang, maar ik had nog maar 9 cm ontsluiting, dus moest ik nog lekker blijven puffen. Wel hebben ze de ruggenprik toen stopgezet zodat ik meer gevoel terug zou krijgen. Om 23:34 mocht ik persen, maar ik voelde me kotsmisselijk en heb eerst nog flink overgegeven.

Toen ik eindelijk mocht persen wilde ik niet meer en heb ik halve persweeën weggepuft, Ik zei gewoon dat de wee wegwas en dacht bij mezelf: pers zelf maar, ik doe het niet meer.! Maar ik vergat dat ik nog steeds aan het CTG zat en dat iedereen dus kon zien dat mijn wee nog in volle gang bezig was. Op een gegeven moment zei Jerry dat ik even door moest zetten, want hij zag het hoofdje steeds, maar omdat ik niet door perste zakte ze steeds weer terug en bleef het hoofdje niet staan.
Toen heb ik alles op alles gezet en na nog een paar keer persen is om 23:55 dan eindelijk geboren: Onze Kayleigh!!!

4020 gram en 54 cm lang

Nesteldrang???

vanmorgen zag ik weer eens een leuk sms-je toen ik uit bed kwam. De eerste zwangere in mijn zwangere vrienden en kennissen kring is bevallen van een gezonde zoon. Jason is zijn naam. Welkom op deze wereld knul. Nu nog 7 of 8 te gaan met mij erbij.

Hier gaat alles rustig zijn gangetje kan ik wel zeggen. Gisteren zijn we nog weer bij de gynie geweest en alles ziet er nog prachtig uit daar beneden. Dus we hebben het vermoeden dat die kleine nog wel ff blijft zitten hier. Maandag heb ik weer een echo en als alles dan nog steeds goed is, mag ik gelukkig weer om de week komen i.p.v. elke week.

Gisteren hebben we trouwens ook maar weer eens het gourme- stel tevoorschijn gehaald, mijn schoonouders uitgenodigd en weer eens heerlijk gegeten. Tijdens het etentje kwamen we op het onderwerp BOX en waar deze moest komen te staan. Mijn schoonvader kwam toen met het briljanet idee om de banken ook eens anders neer te zetten, om zo meer ruimte te creeeren, want we zijn best klein behuisd. Na wat geschuif met meubelen (in gedachten), een heerlijk etentje en een gezond toetje, gaan mijn schoonouders naar huis en Jerry in ik onder de douche en dan naar bed.

De volgende morgen (vandaag dus) ben ik gelijk vanuit school naar Marianne (mijn schoonmoeder) gegaan, omdat wij behang voor de babykamer uit gingen zoeken. En wonderbaarlijk zijn we daar nog in geslaagd ook. Ik verklap nog niet wat het is, zodra het klaar is, zet ik de foto's online. Ook heb ik van oma nog een superschattig, lila vestje voor onze kleine meid gekregen. Ben er helemaal verliefd op en het mooiste is dat het ook nog eens uniek is. :D
Eenmaal weer thuis (tegen 3 urr) kon ik het idee van de in gedachten verschoven meubelen niet loslaten en ben ik aan de slag gegaan.
Zo staat 1 bank nu voor het raam, de eettafel is verder de nis ingegegaan, Rocko ligt weer op zijn oude plek, heb ik kabels weggewerkt, een 1.90 m. hoge koelkast verschoven, zodat ik mijn box kon pakken, de box schoongemaakt en in elkaar gezet, een babygym in elkaar gezet en wat accesoires verbeterd. Het reslutaat mag er zijn gelukkig en na het eten en de thuiskomst van Jerry (19:30) heb ik dan ook even lekker een uurtje op de bank gedommeld. Hyvesvrienden zijn inmiddels ook allemaal beantwoord en de pc gaat zo weer lekker uit, want ik ga mijn bedje en vriendje maar eens opzoeken, nadat ik Rocko uit heb gelaten.

Tot snel...kusjes

Weer een echo

Vandaag heb ik weer een echo gehad. Dit keer is mijn moeder ook mee geweest en Jerry ook.
Dr. Bansci had nu wel de gegevens vanuit Zwolle ontvangen en het ziet er wel goed uit gelukkig.
Ik hoef dus niet vanaf 20 weken om de week bij hem te komen, omdat de bevalling van De'neesha is begonnen met gebroken vliezen en niet met weeen. Nu moet je niet schrikken, want echt gebroken waren mijn vliezen niet, maar er zat een gaatje in, waardaar ik elkae dag vruchtwater verloor, maar dat werd ook elke dag weer aangevuld. Maar dr. Bansci gaat vanaf 20 weken wel bij elke controle mijn baarmoedermond ook nachecken.

Op de echo zien we dit keer een volledig mensje. Heel anders dan 5 weken geleden. Ook het hartje klopt krachtig en ik zie Jerry echt veranderen als hij het hoort en ziet. Net alsof hij nu echt beseft dat er een klein mensje in mij groeit. Ik vraag of Dr. Bansci ook al kan zien wat het is. Hij vraagt of ik het echt wil weten en op mijn bevestigende antwoord gaat hij eens goed kijken. Een meisje! zegt hij, maar zijn antwoord is aarzelend en niet echt vol vertrouwen. Ik zie Jerry's blik even veranderen. De dokter zegt dat het nu nog niet goed te zien is en dat we nog nergens van uit moeten gaan. *zucht* Moeten we nog langer wachten.
Ook vraagt hij of ik een medische echo wil hebben, niet omdat hij zich zorgen maakt, maar het wordt nu vergoedt door het ziekenfonds. Ik vind het goed en krijg van hem papieren en folder mee om een afspraak te maken. Ook moet ik gelijk 2 vervolg afspraken maken, die zijn voor 19 november en 11 december, beiden om 13.30.

Babykamer…

Vandaag hebben we de babykamer opgehaald. Ik heb hem via marktplaats gevonden en we moeten ervoor naar Zeewolde. Een klein ritje, maar hij is het helemaal waard. Gewoon een mooie, simpele witte babykamer: Een ledikant , een commode + aankleedkussen en een rekje voor boven de commode, een mooie badstandaard (niet zo'n ijzeren die wiebelt) en het badje natuurlijk. Maar die vrouw had nog meer spulletjes, dus wie weet neem ik nog veel meer mee naar huis.

Om 12 uur staat Roy hier voor de deur met de caddy van de oom van Melissa. Die mochten we gelukkig lenen, want anders hadden we het nooit allemaal meegekregen denk ik. Tegen kwart over 1 zijn we op de plaats van bestemming. We lopen gelijk door naar boven en de mannen mogen alles uit elkaar gaan halen. Ik kijk ondertussen wat die vrouw nog meer heeft. Als de mannen klaar zijn ben ik ook wer wat spullen rijker en Jerry wat euro's armer hahaha. Ik heb nog een positiebroek, 3 positie truitjes, een voedingskussen, een babygym van Tiamo, een voedingskussen, een autostoel voor na de maxi cosi, 3 badcape-jes, een boxkleed met bijpassend kinderstoel zitje, 3 slaapzakjes en nog wat speelgoed.

Schade??: € 265 -, (valt mee toch)

De grote meubelen staan nu bij oma Van Leur in de garage en de rest heb ik meegenomen naar huis. Jullie zullen moeten wachten totdat de babykamer klaar is, want ik heb op dit moment geen foto meer van alles, maar geduld is een grote zaak :P

Dikke kus

Termijn echo 12 weken

Vandaag moest ik weer naar de gyneacoloog voor een echo. Marianne, mijn schoonmoeder, ging ook mee. Jerry en mijn moeder moesten allebei werken, dus die gaan de volgende keer weer mee. Om half 2 waren we in het ziekenhuis, we hadden de afspraak om 13.40. Om 10 voor 2 waren we aan de beurt. Hodzijdank hoefde ik dit keer geen inwendige echo te maken, maar kon het gewoon op de buik. Toen dr. Bansci het apparaat op mijn buik zette, zag je de baby ook direct omhoog jumpen en daarna ging hij/zij zwaaien naar ons. Het is een erg beweegelijk kindje, dus het hartje krijgen we niet te horen, want je kunt al zien dat alles goed is. Na de echo vraagt dr. Bansci of ik nog testen wil laten doen voor de gezondheid van het kindje, maar dat sla ik af. In mijn familie komen geen rare ziektes voor, dus de kans is erg klein dat er wat mis zou zijn. Wel wil hij mij vanaf de 20ste week omde week zien om mijn baarmoederwand in de gaten te houden. Hij vermoed dat die bij de zwangerschaop van De'neesha dunner werd en dat zij daarom te vroeg is geboren. En dat wil hij dus nu in de gaten houden. Nog even mijn bloeddruk opmeten en ook die is goed. Ik moet een nieuwe afspraak maken voor over 5 a 6 weken en beneden nog even bloedprikken. Op 8 oktober om 14:10 heb ik weer een afspraak.



Als we uit het ziekenhuis komen rijden Marianne en ik even naar Jerry's werk om hem de echo te laten zien en om een broodje te eten natuurlijk, Bij jerry hebben ze overheerlijke broodjes met kip en die gaan er bij mij als pap in. En ook het kaasbroodje is binnen no time weg hahaha.

Hoera, wel ZWANGER

Vandaag is het zover, om 9:45 moeten we in het ziekenhuis zijn voor weer een echo. Maar dit keer gaan we kijken of we een hartslag kunnen vinden. Ik ben dan ook erg zenuwachtig en heb vannacht bijna niet geslapen.
Om 10 over 9 staat Marianne op de stoep en gaan we met z'n allen weer naar het ziekenhuis.
Tegen 10 uur worden we opgehaald door dr. Bancsi.
Marianne, Jerry en de kids gaan zitten en ik kleed me uit voor de echo (inwendig).
Dr. Bansci stelt me gerust door te zeggen dat het vruchtje goed groeit. Hij zegt dat hij in het vruchtje een hartje ziet bewegen en ik roep iedereen erbij. Even later horen we het allemaal: de hartslag van mijn baby! Het mooiste geluid van de wereld!
Jerry heb ik volgens mij nog nooit zo gelukkig zien kijken als op dat moment. We zijn allemaal gelukkig en opgelucht. Het eerste tastbare bewijs dat alles toch goed is.
Dr. Bancsi zegt ons dat de bloeding die ik heb gehad toch een vroege miskraam is geweest, maar dat ik daarna gelijk weer zwanger ben geworden! Dat is de enige logische verklaring die hij kan bedenken voor dit alles. Ook zegt hij dat ik nu een keuze moet gaan maken bij welke gyneacoloog ik wil blijven tijdens de rest van de zwangerschap. Ik heb kies voor dr. Bancsi.
Ik geef hem een hand en hij feliciteerd ons met het goede nieuws en ik moet een afspraak maken voor over 5 weken. Dat wordt 3 september om 13.40.

In de auto bel ik mijn mama en natuurlijk is zij ook blij om eindelijk goed nieuws te horen.
Als we thuiskomen maken we Jeroen nog even gek door te zeggen dat het een tweeling is, hij snapt immers toch niets van de echo hahaha. Jeroen zegt gelijk dat hij dat vanaf het begin af aan heeft gezegd en begint te lachen. Maar na een kwartiertje zeggen we toch maar dat het er maar 1 is. Alleen blijft hij volhouden dat het er 2 zijn. Ik wordt al gek bij de gedachte!

Zwanger of niet

Het begin...

Vrijdag 8 juni 2007 kon ik niet langer meer wachten en heb ik de zwangerschapstest gedaan. ik was nog maar 1 dag overtijd, maar toch...
Na een paar minuten keek ik in het schermpje en zeg ik een streepje, of toch niet??? Ik heb de test in alle hoeken van de kamer bekeken, maar ik wist het niet zeker, dus hup, op de fiets, naar de dokter. De assistente keek ook naar de test en bevestigde mijn gevoel. Hoera, ik ben zwanger.
Heb natuurlijk gezlijk mijn ma gebeld en die was ook erg blij. 's Avonds heb ik het aan Marianne, Jeroen, Roy en Melissa verteld. Ook hun vonden het erg leuk, maar Marianne leek het nog niet helemaal te bevatten hahaha.
Zaterdag komt ze wel even langs om ons een schattig babypakje te brengen! Het is toch doorgedrongen dat ze oma wordt hahaha.
Maar die dag begin ik te vloeien als we in Kernwasser Wunderland zijn, lijkt me niet goed, dus zondags bel ik de huisartsen dienst en daar wordt me verteld dat ik maandag gelijk de dokter moet bellen. Maandagmiddag ben ik bij de dokter geweest en heb ik gelijk een afspraak bij de gyneacoloog dr. Vos voor donderdag. Donderdag 14 juni konden ze niets zien bij de gyneacoloog en moet ik dinsdag 3 juli weer terugkomen. 3 juli kan ze nog niets zien behalve wat verdikt slijmvlies en mijn HCG waarde is nog maar 60. Ze denkt aan een vroege miskraam of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en dus moet ik maandag weer terugkomen. Maandag's is er nog steeds hetzelfde te zien, niets dus, behalve wat verdikt slijmvlies en voordat ik naar huis ga moet ik weer bloed prikken.
Als het niet goed zou zijn dan moet ik een kijkoperatie ondergaan om te zien waar de zwangerschap zich eventueel bevindt. Ik vind het verschrikkelijk allemaal.
's Avonds staat dr. Vos op mijn voicemail met de mededeling dat mijn HCG is gestegen van 60 naar 960. Dat is een stijging van 900 in 6 dagen en over het algemeen moet dat positief zijn, maar voor alle zekerheid moet ik toch donderdag weer terugkomen en voor die tijd weer bloed laten prikken.
Als we bij de dokter zitten, verteld ze me dat mijn HCG in 3 dagen naar 3000 is gestegen. We gaan weer een echo maken om te kijken of we iets kunnen zien. Ze ziet een zwarte vlek in de baarmoeder, maar ook een opgezwollen eierstok, dus om zeker te weten haalt ze er een collega bij, dr. Bancsi. Hij zegt gelijk dat het een goede zwangerschap is naar zijn mening, maar om geen risico's te lopen, moet ik zaterdag weer terugkomen voor een echo. Want als het wel buiten de baarmoeder zit, moeten ze er wel vroeg bij zijn, omdat je eraan kunt overlijden!! Erg vrolijk worden we er iig niet van, maar we mogen nu meer hoop hebben dat het een goede zwangerschap is en een kleine kans dat het buitenbaarmoederlijk is.Alleen klopt het beeld wat ze nu zien met de duur avn een evt. zwangerschap, want wat ze zien past bij het beeld van een zwangerschap van van zo'n 5 weken, maar ik zou al 9 weken zwanger moeten zijn. Beetje vaag allemaal dus.
Zaterdag ga ik weer met Marianne en de kids naar Rijnstate en heb ik een afspraak bij dr. Bancsi, want dr. Vos is met vakantie. Er wordt weer een echo gemaakt en het begint er allemaal steeds beter uit te zien, want hij is er nu zeker van dat het een normale zwangerschap in de baarmoeder is. De vraag is nu alleen nog of het zich nog goed gaat ontwikkelen en dus mag ik dinsdag weer terugkomen voor een echo. We zijn weer wat hoopvoller!
Vandaag dus weer een echo gemaakt en het ziet er allemaal nog steeds goed uit. Om meer kans te hebben dat we bij een volgende echo het hartje kunnen horen, maken we een afspraak voor maandag. Dan zou ik 6 weken zwanger moeten zijn en zouden we het hartje moeten kunnen horen. Nu wordt het echt spannend!!!